بیرقدار آکینجی یکی از مهم‌ترین پروژه‌های پهپادی سنگین ترکیه است که توسط شرکت بایکار (Baykar) توسعه یافته است. توسعه این سامانه از سال ۲۰۱۷ آغاز شد، نخستین پرواز آن در ۶ دسامبر ۲۰۱۹ انجام گرفت و نخستین فروندهای عملیاتی در ۲۹ اوت ۲۰۲۱ به نیروهای امنیتی ترکیه تحویل داده شدند. آکینجی از ابتدا با هدف ایجاد یک پلتفرم رزمی سنگین‌تر و دارای ظرفیت حمل بیشتر نسبت به خانواده بیرقدار تی‌بی۲ (TB2) طراحی شد.
آکینجی یک پهپاد بال‌ثابت، دوموتوره و توربوپراپ است. طول آن حدود ۱۲.۲ متر، دهانه بال ۲۰ متر و ارتفاع آن حدود ۴.۱ متر اعلام شده است. حداکثر وزن برخاست این پرنده در مشخصات فعلی بایکار ۶۰۰۰ کیلوگرم و ظرفیت محموله آن ۱۵۰۰ کیلوگرم است؛ موضوعی که امکان حمل همزمان حسگرهای سنگین و طیف گسترده‌ای از مهمات را فراهم می‌کند.
این پهپاد در سه پیکربندی اصلی AKINCI-A، AKINCI-B و AKINCI-C توسعه یافته است. تفاوت عمده این نمونه‌ها به مجموعه پیشران بازمی‌گردد؛ آکینجی A از دو موتور ۴۵۰ اسب‌بخاری، نمونه B از دو موتور ۷۵۰ اسب‌بخاری و نمونه C از دو موتور ۸۵۰ اسب‌بخاری استفاده می‌کند. در نتیجه، نمونه C مجموعاً ۱۷۰۰ اسب‌بخار توان در اختیار دارد و برای حمل محموله‌های سنگین‌تر و مأموریت‌های پیچیده‌تر توسعه یافته است.
ارتفاع عملیاتی اعلام‌شده برای آکینجی حدود ۳۰ هزار پا و سقف پرواز آن ۴۰ هزار پا است. این پهپاد در آزمایش‌های پروازی به ارتفاع ۴۵ هزار و ۱۱۸ پا نیز رسیده است. سرعت کروز آن حدود ۱۵۰ نات و بیشینه سرعت اعلامی حدود ۲۴۰ نات است. بایکار برد عملیاتی آن را تا ۶۰۰۰ کیلومتر عنوان می‌کند. در بروشور فنی منتشرشده در سال ۲۰۲۶ مداومت پروازی بیش از ۲۴ ساعت ذکر شده است.
یکی از تفاوت‌های اصلی آکینجی با پهپادهای تاکتیکی سبک‌تر، مجموعه حسگرهای آن است. این پرنده می‌تواند به‌طور همزمان از سامانه‌های الکترواپتیکی، فروسرخ و نشان‌گذار لیزری استفاده کند و برای آن امکان نصب رادار چندحالته AESA، سامانه SIGINT و تجهیزات پشتیبانی جنگ الکترونیک نیز پیش‌بینی شده است. شرکت آسلسان نیز ادغام رادار AESA خانواده MURAD روی آکینجی را تأیید کرده است.
سامانه ارتباطی آکینجی علاوه بر لینک مستقیم خط دید یا LOS، از ارتباط BLOS مبتنی بر SATCOM بهره می‌برد. در نتیجه، کنترل پرنده الزاماً به برد مستقیم ایستگاه زمینی محدود نیست و در صورت وجود پوشش ارتباط ماهواره‌ای می‌تواند در فواصل بسیار بیشتر فعالیت کند. سامانه کنترل پرواز سه‌گانه افزونه، ترکیب چند حسگر و قابلیت برخاست، فرود و تاکسی خودکار نیز از دیگر ویژگی‌های اعلام‌شده برای آن است.
از نظر مأموریتی، بایکار آکینجی را تنها یک پهپاد ضربتی معرفی نمی‌کند. مأموریت‌های اطلاعات، مراقبت، کشف، هدف‌یابی و شناسایی (ISTAR)، حمله دقیق هوا‌به‌سطح و هوا‌به‌هوا، گشت ساحلی، نبرد علیه اهداف سطحی دریایی و حتی پشتیبانی از مأموریت‌های ضدزیردریایی در فهرست مأموریت‌های اعلام‌شده این سامانه قرار گرفته‌اند.
یکی دیگر از نقاط مهم در طراحی آکینجی، تنوع تسلیحات قابل حمل است. بایکار امکان استفاده از مهمات هدایت لیزری، مهمات هدایت INS/GPS، تسلیحات هدایت فروسرخ، موشک‌های هوا‌به‌هوا، مهمات دورایستا و انواع موشک‌های کروز و مینی‌کروز را برای این پرنده اعلام کرده است. در نمونه‌های اولیه نیز تسلیحاتی مانند MAM-C، MAM-L، MAM-T، بوزوک، مهمات خانواده Mk-۸۱/۸۲/۸۳ و موشک‌های مختلف ساخت صنایع دفاعی ترکیه روی این پلتفرم آزمایش یا معرفی شده‌اند.
دامنه تسلیحاتی آکینجی در سال ۲۰۲۶ نیز گسترش یافته است. بایکار در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۶ اعلام کرد آکینجی در آزمایشی با موشک مافوق‌صوت UAV-۳۰۰ ساخت روکتسان، یک هدف دریایی را از فاصله بیش از ۲۵۰ کیلومتر مورد اصابت قرار داده است. چند روز بعد، در ۱۶ سپتامبر نیز این پهپاد با موشک SUNGUR یک پهپاد هدف پرسرعت را در هوا منهدم کرد؛ آزمایش‌هایی که نشان‌دهنده تلاش برای افزایش نقش آکینجی در حملات دورایستا و مأموریت‌های هوا‌به‌هوا است.
ابعاد و ظرفیت حمل بالای آکینجی در عین حال مزایا و محدودیت‌هایی ایجاد می‌کند. این پهپاد برخلاف مولتی‌کوپترها یا سامانه‌های کوچک، برای عملیات خود به باند پرواز وابسته است و جابه‌جایی و استقرار آن به زیرساخت بیشتری نیاز دارد. همچنین از نظر فنی، ابعاد بزرگ و پیشران توربوپراپ به این معناست که در محیط‌هایی با پدافند هوایی مدرن، بقا بیشتر به استفاده از حسگرهای دوربرد، جنگ الکترونیک و تسلیحات دورایستا وابسته خواهد بود.
ظرفیت بالای حمل محموله امکان می‌دهد یک فروند آکینجی ترکیبی از حسگرها، تجهیزات شناسایی و چند نوع سلاح را در یک مأموریت حمل کند. همین ویژگی باعث می‌شود استفاده آن از نظر مأموریتی با پهپادهای سبک‌تر ترکیه متفاوت باشد؛ به‌گونه‌ای که TB2 بیشتر در رده پهپاد تاکتیکی متوسط قرار می‌گیرد، در حالی که آکینجی برای نقش‌های سنگین‌تر، برد بیشتر و حمل مهمات بزرگ‌تر طراحی شده است.
بایکار اعلام کرده است آکینجی تا مارس ۲۰۲۶ بیش از ۱۵۰ هزار ساعت پرواز را پشت سر گذاشته و قرارداد صادرات آن با ۱۶ کشور منعقد شده است. این موضوع نشان می‌دهد پروژه آکینجی از مرحله نمونه آزمایشی عبور کرده و به یکی از محصولات اصلی صادراتی صنایع پهپادی ترکیه تبدیل شده است.
بیرقدار آکینجی را می‌توان نماینده حرکت صنایع پهپادی ترکیه از پهپادهای تاکتیکی نسبتاً سبک به سمت سامانه‌های رزمی بدون سرنشین سنگین و چندمنظوره دانست. توان حمل ۱.۵ تن محموله، ارتباط ماهواره‌ای، قابلیت ادغام رادار AESA، تسلیحات دورایستا و توسعه توان هوا‌به‌هوا، این پرنده را در جایگاهی متفاوت از نسل قبلی پهپادهای بایکار قرار داده است. با این حال، عملکرد واقعی آن در یک محیط شدیداً پدافندی همچنان وابسته به مجموعه‌ای از عوامل از جمله سطح تهدید، جنگ الکترونیک، کیفیت شبکه ارتباطی و نحوه به‌کارگیری آن خواهد بود.
مشخصات بیرقدار آکینجی
سازنده: شرکت بایکار ترکیه
نوع: پهپاد رزمی سنگین
طول: حدود ۱۲.۲ متر
دهانه بال: ۲۰ متر
ارتفاع: ۴.۱ متر
حداکثر وزن برخاست: ۶۰۰۰ کیلوگرم
ارتفاع عملیاتی: ۳۰ هزار پا
سقف پرواز: ۴۰ هزار پا
حداکثر سرعت: حدود ۴۴۴ کیلومتر بر ساعت
برد عملیاتی: ۶۰۰۰ کیلومتر
پهپادهای بیرقدار آکینجی در جنگ‌های لیبی، سودان و یمن حضور داشته‌اند و توسط سامانه‌های پدافندی ساقط شدند. تصاویر لاشه این پهپادها نیز توسط طرف‌های درگیری منتشر شده است.
انتهای پیام/
